Tag: myśli różne

Daaawno, dawno temu na stronie Marzeny Chełminiak natrafiłam na ‘kwestionariusz na każdy dzień’. Bardzo mi się spodobały zawarte w nim pytania, ale jakoś nigdy nie byłam w stanie tego dokończyć. Aż do dziś :thumbup_tb:. Pewnie dlatego, że za oknem beznadziejna pogoda, a ten kwestionariusz nastroił mnie troszkę bardziej optymistycznie.
Poczytajcie, a jeśli będziecie mieli ochotę i chwilkę czasu, to podzielcie się ze mną swoimi odpowiedziami.

Myśl, która wpada mi do głowy, kiedy jest gorzej – inni mają jeszcze gorzej; i nie chodzi mi bynajmniej o naigrywanie się z innych ludzi i ich problemów/nieszczęść. Takie podejście pozwala mi spojrzeć na mój własny problem z odrobiną dystansu i oszacować, czy nie wyolbrzymiam czegoś, co tak na prawdę nie jest takie złe.
Książka, którą przeczytałam dwa razy – „Shogun” Jamesa Clavella (między innymi ;); orientalne otoczenie i pouczająca konfrontacja postępowej (?) Europy z barbarzyńską (?) Japonią – > jakże skłonni jesteśmy do uogólniających i niesłusznych wniosków
Ulubiony bohater filmowy lub film – „Lost in Translation”: znowu egzotyczna Japonia i dwoje ludzi, których różni wszystko, a łączy poczucie zagubienia i potrzeba kontaktu. Ponadto zakończenie nie możliwe do przewidzenia (i to jest amerykański film! Ale wyreżyserowany przez Sofię Coppola)
Coś co zawsze noszę przy sobie – okulary, choć i o nich zdarza mi się zapominać
Coś czego nie potrafię robić, a chciałabym się nauczyć – nurkowanie z akwalungiem
Continue reading “Kwestionariusz na każdy dzień”

Bardzo pracowity weekend w Naborowie -> takiej fajnej mieścinie – właściwie wioseczce – koło Brzegu Dolnego. Moja siostra wraz z mężem remontują mieszkanie, którego szczęśliwymi posiadaczami zostali nie tak dawno temu. A że co 3 pary rąk to nie dwie, więc pojechałam do nich by troszkę pomóc.
Wow! Była to robota z gatunku: czarnych i niewdzięcznych, która jednak musi zostać wykonana. Zdzieranie z okien starych taśm ochronnych (po przetestowaniu kilku rozpuszczalników najlepszy okazał się… CIF i gąbka 😉 i skuwanie ze ścian tynku. Fantastyczne ćwiczenie na mięśnie ramion -> młotek waży jakieś 5 kg, a tynk trzeba było skuwać stojąc na drabinie z rękoma wyciągniętymi do góry. Że nie wspomnę o odpryskach i pyle… Ale zabawa było przednia, a co najważniejsze pożyteczna. A to sprawia, że łatwiej zapomnieć o efektach ubocznych. No i jeszcze widoki. To zdjęcie Śnieżki zostało wykonane z odległości około 100 km (!).

Dlaczego ludzie są zawistni? I to najczęściej w bardzo złośliwy i przykry sposób?

Rozumiem, że każdy z nas od czasu do czasu odczuwa zawiść; zawiść? A może po prostu żal, że moje marzenia nie spełniły się, że nie mogę sobie pozwolić na to , co mój sąsiad/przyjaciel. To akurat wydaje mi się całkiem „zdrowe”. Pozwala krytycznie spojrzeć na siebie, swoje osiągnięcia i możliwości. Pobudza do działania, sprawia, że człowiek z biernego staje się aktywny, bo „jeśli jemu się udało, to może i ja przy odrobinie wysiłku do czegoś dojdę”.

Ale oprócz tego istnieje też bardzo destrukcyjna zawiść. Destrukcyjna zarówno dla osoby, która ja odczuwa, jak również dla tego, przeciw komu jest skierowana.
Najgorsze w niej jest to, że opiera się ona na zasadzie „ja nie mam, to i ty nie będziesz miał”. Zastanawiam się z czego to wynika? Pewnie to jakiś zakamuflowany sposób negowania własnej słabości ;). No bo jeśli ja nie jestem na tyle mądry/sprytny/aktywny by coś osiągnąć, to dlaczego niby tobie ma się to udać? A ja na to nie pozwolę… I zaczyna się obmawianie za plecami, drobne (czasem to nawet konkretne 😉 złośliwości, szkalowanie opinii.

Continue reading Zawiść

NIEDOINFORMOWANIE to największe zagrożenie dla ludzi. Zarówno całych grup społecznych, jak i jej poszczególnych jednostek, czyli nas – zwykłych ludzi.
Wszystkie największe pomyłki, nieszczęścia (poza tymi wywołanymi przez nieprzewidywalne siły natury) są spowodowane brakiem wiedzy. Ale nie o tym chcę pisać.
Dla mnie istotny jest bardziej osobisty wymiar tego stwierdzenia.
Ponad miesiąc temu straciłam bardzo bliską mi osobę. Przyczyną śmierci okazał się być rak. Ale ponad miesiąc trzeba było czekać na wyniki określające jaki to dokładnie typ. Przez cały ten czas po głowie krążyła jedna myśl: oby to nie miało podłoża genetycznego! Wtedy zagrożone byłyby jeszcze dwie osoby. W końcu się dowiedziałam. To Lymphoma (nie mam pojęcia jak to jest po polsku ;). Czynniki ryzyka? Cała lista, ale żaden specyficzny ponieważ jeszcze takiego nie określono! Objawy? Trochę krótsza lista, ale… są to zasadniczo typowe objawy grypy…
Niby można się „cieszyć”, że brak podłoża genetycznego nie zwiększa ryzyka zachorowania u C. i L. , ale…. u A. też takowego nie było…
I znowu trzeba czekać kilka tygodni, aż (jeśli w ogóle) zostanie określony czynnik ryzyka dla tego konkretnego przypadku.
A ja wiem, że dopóki się tego nie dowiem będę chodziła podenerwowana, będę miała problemy ze spaniem.
Niedoinformowanie stanowi zagrożenie nie tylko dla zdrowia fizycznego, ale też (a może przede wszystkim ?) dla psychiki. I niech mi żaden psycholog nie wmawia, że mając tą wiedzę – zwłaszcza jeśli okaże się ona być bardzo pesymistyczna – wcale nie poczuję się lepiej…
Najcięższa bowiem jest walka z wrogiem , którego nie znamy…