Są takie dni..

… kiedy wszystko wydaje się piękne, wszystko układa się po Twojej myśli, a życie serwuje Ci cała masę drobnych, aczkolwiek bardzo przyjemnych, niespodzianek. I tak też było wczoraj.

  • C. zgodził się, by jego maskotka – pingwin został w torbie ze strojem sportowym, a nie w pudełku z zabawkami-które-dzieciaki-przynoszą w klasie
  • NIE muszę mieć odpisu aktu urodzenia (wystawionego nie dawniej niż 6 miesięcy temu), przetłumaczonego przez tłumacza przysięgłego, potwierdzonego przez Polskie Ministerstwo Spraw Zagranicznych i przez tutejszy urząd imigracyjny, by zarejestrować się w Urzędzie Miasta (huuura!)
  • spotkanie w sprawie rejestracji wyznaczono mi na dzień następny
  • zaczęło lać dopiero, gdy wróciłyśmy z L. z zakupów
  • L. spała 4 godziny!!!
  • spłynęła na mnie muza i w ciągu godziny zaprojektowałam trzy kartki
  • zapiekanka z oberżyną i ziemniakami okazała się być hitem
  • C. zjadł 4 (cztery!) kawałki brokułu

Ale najlepszy był wpis do *Książki przyjaciół*. Pamiętacie coś takiego jak *Złote myśli*? Zeszyt z pytaniami, który dawało się przyjaciołom i kolegom, by się doń wpisali. Tutaj ma go praktycznie każde dziecko, które chodzi do szkoły, czyli od czwartego roku życia. Dzisiaj C. przyniósł nowy wpis, od jego szkolnego kolegi, którego poznałam dwa tygodnie temu, gdy bawił się w naszym domu.
Ostatnie pytanie to:

„Het leukste wat jij en ik ooit samen gedaan hebben is”

(w wolnym tłumaczeniu: najfajniejsza rzecz, którą kiedykolwiek razem robiliśmy).
Odpowiedź:

“Voetballen (met de oppas en jou) bij jouw voor de deur”

(gra w piłkę nożną z Twoją operką [czyli mną 😉 ] i Tobą, na chodniku przed domem).
Dzieciaki są rozbrajające:laugh_tb:.

Ciężko mi…

To już ponad dwa tygodnie. A wydaje się jak by wydarzyło się to wieki temu…. Albo wczoraj. Czas płata figle.

Ale boli tak samo. Myślałam, że jak wrócę do Polski będzie łatwiej/lżej. I było -> przez pierwsze dwa-trzy dni; póki naprawdę nie wróciłam do domu (po drodze „zaliczyłam” bowiem noclegi w Warszawie i Wrocławiu u przyjaciół, których sama obecność dużo dla mnie znaczy). Ale gdy opadło napięcie związane z podróżą wszystko wróciło. Jeszcze mocniej i dotkliwiej. Bo nie ma mnie tam, z nimi. Bo nie mogę im pomóc, wesprzeć. Bo już nigdy nie pojadę z Alexandrem „to the three windmills where we had picnic”. Bo już nigdy nie usłyszę o ósmej rano w sobotę „let’s make pancakes!”….

alex.jpg